معيّن كرده ترك آن ، خلاف تسليم است . از امام صادق عليه السلام روايت شده است : ابليس فرمان يافت بر آدم سجده كند ، گفت : خداوندا ! به عزّتت سوگند ! اگر مرا از سجدهء آدم معاف دارى ، تو را چنان پرستش كنم كه هيچ بنده‌اى آن‌گونه تو را عبادت نكرده باشد ! ندا آمد : إنّي أُحِبُّ أن أُطاعَ مِن حيثُ أُريد « 1 » ؛ دوست دارم اطاعت و بندگى من به‌گونه‌اى باشد كه مىخواهم . از امام باقر يا امام صادق عليهما السلام سؤال شد : آيا كسى كه به راه و روش ائمه عليهم السلام عقيده ندارد ، و با اين حال ، در راه بندگى خدا كوشش مىكند ، آيا از عبادت خود بهره خواهد برد ؟ امام فرمود : همانند اهل بيت ( در شرط بودن و قبولى دعا ) خاندانى از دودمان‌هاى بنىاسرائيل در زمان حضرت مسيح عليه السلام است كه دعاى افراد اين خاندان پس از چهل روز عبادت به اجابت مىرسيد تا اين‌كه يكى از اين خاندان چهل روز به عبادت پرداخت ، ولى اثرى از عبادت و بندگى خود نديد ؛ پيش عيسى بن مريم عليه السلام آمد و مشكل خود را با او در ميان نهاد و از مسيح عليه السلام خواست تا در حق او دعا كند . حضرت عيسى عليه السلام ، خدا را در مورد او خواند ، ندا آمد : يا عيسَى ؛ إنَّ عَبدي أتانِي مِن غَيرِ البابِ الَّذي أُوتِيَ مِنه ، فَلَو دَعاني حتَّى يَنقَطِعَ عُنُقُهُ وَ تَنتَثِرَ أُنامِلُهُ ما تستَجَبْتُ لَهُ ، تَدعُو ربَّكَ وَ أنتَ في شكٍّ مِن نَبِيِّهِ ، قالَ : يا روحَ اللّهِ و كَلِمَتُهُ قَد كانَ - و اللّهِ - ما قُلتُ . . . « 2 » ؛

--> ( 1 ) . همان جا ( 2 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 400 . اين روايت با سند ديگرى در بحار الانوار ( ج 27 ، ص 191 ) آمده است و در پايان آن اين جمله را مىافزايد : « كذلك نَحنُ أهلَ البيت لايقبل اللّه عمل عبده و هو شاك فينا . » و در كنزالفوائد از محمد بن مسلم نيز همين روايت نقل شده است